Starzenie jest plastyczne
Alexey Strygin pracuje w Gero (Gero.ai), firmie, która robi coś zuchwałego: używa współczesnej fizyki i AI , żeby spojrzeć poza słynne „cechy starzenia” i znaleźć najbardziej pierwotny mechanizm samego starzenia — a potem w niego wycelować, żeby spowolnić albo zatrzymać ten proces u źródła. Gero, w którym pracują głównie inżynierowie AI i fizycy, działa na dwóch frontach naraz: leki na starzenie i biomarkery starzenia potrzebne, żeby zmierzyć, czy działają. Alexey kieruje stroną biomarkerową.
Siedzi mocno w kategorii Radykalne wydłużanie życia — i jest w tym odświeżająco bezpośredni. „Chcę żyć w nieskończoność. Nie chcę umierać. Śmierć jest głupia”. Nie chodzi mu o brawurę; chodzi o to, że zdrowy człowiek w sprawnym ciele i z setkami lat doświadczenia mógłby robić niezwykłe rzeczy. Wyobraź sobie, mówi, jeszcze dziesięć lat dla najbystrzejszych umysłów w historii — „bylibyśmy już na Marsie”.
Alexey twierdzi, że największą barierą nie jest nauka, tylko kultura godzenia się ze śmiercią — mechanizm radzenia sobie z czasów, kiedy nie mogliśmy nic z tym zrobić. Teraz, kiedy technologia jest „wystarczająco obiecująca”, chce, żebyśmy wlali w nią zasoby, ludzi i uwagę, bo uważa ją za najważniejszą dziś technologię dla ludzkości.
I sam robi to, co głosi. Codzienna, 20–30-minutowa rutyna jogi i ćwiczeń z masą własnego ciała, dopracowywana od dekady („nawet jeśli mam tylko pięć minut, a pięć minut mam zawsze”), zero alkoholu, w większości czyste jedzenie i zestaw sprytnych trików, żeby stępić szkody po swojej jednej słabości — cukrze (kwercetyna, deser dopiero po zieleninie i porządnym posiłku, dzielenie porcji, suszone wiśnie).
