Dwie cechy finansowane. Osiem ignorowanych.
Andrew Steele zrobił doktorat z fizyki, uznał, że starzenie jest najważniejszym wyzwaniem naukowym i humanitarnym naszych czasów, i przeszedł do biologii obliczeniowej. Spędził tam jakieś pięć lat — i odkrył coś, co ukształtowało wszystko później: nawet biolodzy niewiele wiedzą o starzeniu. Jest żonaty z lekarką, która, kiedy zaczął o tym mówić, uznała go za wariata. Zmienił jej zdanie, ale ta historia pokazała mu, że pod nauką leży problem z powszechnym rozumieniem tematu.
Napisał więc Ageless: The New Science of Getting Older Without Getting Old — dwa lata na pełny etat i trudniej, niż to wygląda, bo starzenie dotyka każdej części naszej biologii, a on jest perfekcjonistą, który formalną edukację biologiczną skończył w szkole i był zdeterminowany, żeby niczego nie pomylić.
Ta staranność jest sednem, nie przypisem. Uważa, że mówienie o starzeniu musi być tak rygorystyczne naukowo, jak to możliwe, bo to rygor pozwala tej dziedzinie mówić rzeczy, którym ludzie ufają — a zaufanie jest tym, czego dziedzina naprawdę potrzebuje.
Jego najbardziej użyteczny wkład to kawałek arytmetyki. Jego książka dzieli starzenie na dziesięć cech. Dwie — komórki senescentne i przeprogramowanie epigenetyczne — przyciągnęły ogromne zainteresowanie, uwagę i pieniądze. Co oznacza, że osiem jest ledwie zauważanych. Niektóre wciąż są na desce kreślarskiej; niektóre działają w komórkach albo u myszy. Żadna nie obiecuje zysku w ciągu pięciu lat, więc inwestorzy i firmy farmaceutyczne jeszcze ich nie ruszą.
Jego wniosek jest niemodny i prawdopodobnie słuszny: to praca, którą najlepiej wykonują rządy, bo mogą patrzeć w dłuższej perspektywie, na co kapitał wysokiego ryzyka strukturalnie nie może sobie pozwolić. Stąd rada, której naprawdę udziela — kiedy podstawy są ogarnięte, najcenniejsze, co możesz zrobić dla własnej długowieczności, to mówić o tym dalej.
