Żeby nasi rodzice nie przeszli tego, co przeszli nasi dziadkowie
Carolina Reis Oliveira jest brazylijską naukowczynią i współzałożycielką OneSkin wraz z Alessandrą Zonari Scheel. Firma hoduje ludzką skórę w laboratorium, żeby obietnicę odmłodzenia dało się sprawdzić na tkance zamiast rozstrzygać ją w hasłach marketingowych.
Jest na tej wyprawie najczystszym głosem mówiącym o tym, dlaczego ktokolwiek zajmuje się tą pracą. Zapytana, czego najbardziej boi się w starzeniu, nie mówi o śmierci. Mówi o bólu — tym fizycznym i tym drugim: o chwili, w której ktoś przestaje rozpoznawać swoją rodzinę i przyjaciół, co opisuje jako trudne dla wszystkich wokół, nie tylko dla osoby, której się to przydarza.
Dla niej to nie jest teoria. Widziała to u swoich dziadków. Już straciła ojca. I mówi wprost, że firmę napędza to, że nie chce patrzeć, jak jej mama przechodzi przez to samo — a potem nie chce, żeby jej własne dzieci i wnuki musiały na to patrzeć.
Praca laboratoryjna leży pod tym wszystkim. Podczas naszej wizyty pobrali próbkę skóry Marka — zdjętą plastrem, a nie wyciętą — żeby zmierzyć jego wiek skóry, z planem powtórzenia pomiaru kilka miesięcy później. To mała demonstracja całego założenia firmy: jeśli potrafisz to zmierzyć, możesz się dowiedzieć, czy zadziałało.
Podobnie jak Alessandra, wyprowadziła się z San Francisco do Sausalito i traktuje to jako decyzję zdrowotną — bliżej natury, więcej sportu i społeczność, w której ludzie naprawdę się znają. Jej własny poranek to siłownia albo wędrówka szlakiem, a często paddleboard na zatoce.
Mechanizm pod tym wszystkim ona sama tłumaczy najlepiej. Peptyd, który OneSkin wyszukał, wnika w skórę i z powrotem włącza własną naprawę DNA komórek — tę naprawę, którą słońce, zanieczyszczenia i czas wciąż czynią konieczną, a która z wiekiem idzie skórze coraz gorzej. Mniej komórek przechodzi wtedy w senescencję, więc jest mniej stanu zapalnego, który te komórki wydzielają, a tkanka może usunąć te, które już tam siedzą. To, co mierzą potem, to więcej kolagenu i mocniejsza bariera, przy zdrowych komórkach pozostawionych w spokoju.
A jeden z ich wyników sięga daleko poza skórę. Opisuje badanie z udziałem osób w wieku mniej więcej od sześćdziesięciu do dziewięćdziesięciu lat , które przez dwanaście tygodni używały balsamu do ciała: potem markery stanu zapalnego w ich krwi spadły. Krem, nałożony na zewnątrz. Jej wniosek jest prosty — wszystko, co obniża stan zapalny, warto robić, a skóra jest tego częścią.
