To nie lek jest terapią
Dr Nick Brüss jest psychoterapeutą i badaczem klinicznym, który od lat pracuje tam, gdzie badania nad zdrowiem psychicznym spotykają się z praktyką. Był klinicystą i superwizorem w badaniu III fazy MAPS nad terapią PTSD wspomaganą MDMA, pracował przy badaniach COMPASS nad psylocybiną w depresji lekoopornej, a w prywatnej praktyce pracuje z ketaminą. Zanim to wszystko się zaczęło, przez wiele lat medytował i praktykował uważność.
Jest ostrożny, a ta ostrożność to najbardziej użyteczna rzecz, jaką mówi. Te leki nie są cudownym środkiem ani panaceum. Nie chodzi o to, żeby wziąć tabletkę albo zjeść grzyba i poczuć się lepiej. Efekt, w jego ujęciu, daje człowiek gotowy się pojawić, wejść do środka i wykonać pracę przygotowania i integracji wokół sesji — i to tam dzieje się większość terapii.
Obraz kliniczny, który opisuje, jest konkretny, a nie ogólnikowy. W badaniu nad MDMA uczestnikami nie byli ludzie z codziennym stresem: żyli z PTSD średnio przez czternaście lat, a wielu musiało odstawić dotychczasowe leki, żeby wziąć w nim udział. Po trzech sesjach z dawką w ciągu trzech miesięcy mniej więcej dwie trzecie nie spełniały już kryteriów PTSD. FDA uznała zarówno MDMA, jak i psylocybinę za terapie przełomowe.
Jego szersza teza tłumaczy, dlaczego w ogóle należy do projektu o długowieczności. Bardzo wielu ludzi, mówi, wcale nie sprzeciwia się idei dłuższego życia — oni po cichu nie są pewni, czy go chcą. Tam, gdzie domyślnym nastawieniem jest wypatrywanie zagrożeń i ochrona samego siebie, praca polega na przejściu ku otwartości, ciekawości i gotowości do czucia. To interwencja długowieczności tak samo jak wszystko, co da się zmierzyć w laboratorium.
