Dziedzina właśnie dostała prawo jazdy
Dane Gobel prowadzi konkursy z nagrodami Methuselah Foundation — w tym partnerstwo z NASA — i współpracuje z Biomarker of Aging Consortium, częścią grupy stojącej za konferencją Biomarkers of Aging na Harvardzie. Jest też synem Dave’a Gobela , co znaczy, że spędził większość życia wewnątrz dziedziny, która przez większość swojego życia była wyśmiewana.
To daje mu niezwykle długą perspektywę. Jego werdykt jest taki, że badania nad długowiecznością nie sprawiają już wrażenia czegoś, co dopiero rośnie w łonie — sprawiają wrażenie czegoś, co wreszcie się urodziło. Jego porównanie to nastolatek, który właśnie zdał egzamin na prawo jazdy: jeszcze bez mieszkania w mieście, ale naprawdę zdolny poruszać się po świecie.
Ostrożnie podchodzi do ujęcia, o które spierają się wszyscy inni. Nie uważa, że starzenie jest chorobą. Uważa, że to sto albo więcej różnych rzeczy, które mogą pójść źle, wygodnie spakowanych pod jedną etykietę — i że traktowanie tej etykiety jako jednego celu bywało użyteczne politycznie, pozostając naukowo mylącym.
Jest też uczciwy co do tego, skąd naprawdę wziął się postęp. Pierwsze dziesięć lat było brutalne, choć dziwnie mało ryzykowne, bo i tak wszyscy zakładali, że jesteś szalony, a każdy zdobyty kawałek gruntu liczył się jako wygrana. Medycyna regeneracyjna i biodruk 3D uczyniły dziedzinę czytelną około 2010 roku, bo nikt nie ma nic przeciwko hodowaniu zapasowych narządów. Pierwsze startupy geroterapeutyczne poszły za tym w 2015 i 2016 roku, a dopiero teraz docierają do badań klinicznych. A pierwszym lekiem, który naprawdę przesuwa zdrowe lata życia na dużą skalę, jest jego zdaniem GLP-1 — który przyszedł całkowicie spoza świata długowieczności.
