Sprawił, że dziedzinę dało się finansować
Dave Gobel współtworzył Methuselah Foundation w 2003 roku, w czasach, gdy powiedzenie na głos, że ze starzeniem da się coś zrobić, było pewnym sposobem na to, żeby zostać zlekceważonym. Jego odpowiedź była strukturalna, a nie retoryczna: konkursy z nagrodami. Jeśli nie da się przekonać instytucji, żeby sfinansowały dziedzinę, można wyznaczyć cel, położyć na nim pieniądze i pozwolić ludziom rywalizować o jego osiągnięcie. Zadziałało i w dużej mierze dzięki temu całe pokolenie badaczy miało dokąd pójść.
Praktyczną obsesją fundacji jest dostępność narządów — inżynieria tkankowa, medycyna regeneracyjna, nieefektowna robota polegająca na tym, żeby ciało miało części zamienne. Obok tego stoi protokół Methuselah i powiązana z nim klinika, która prowadzi go u pacjentów.
Swoją misję formułuje prosto: zmniejszyć cierpienie świata. Jest chrześcijaninem i wspomina o tym ostrożnie, świadomy, że część widzów może się najeżyć — wskazanie, którego się trzyma, brzmi: czyń dobro wszystkim. Ma też ostrą, pożyteczną niecierpliwość wobec instytucji: mówi, że ma alergię na fundacje, które nie wypełniają swojej misji, te, które wygodnie trwają dziesiątkami lat, nigdy niczego nie kończąc.
Najbardziej uderzyła nas rodzina. Jego syn Dane Gobel pracuje razem z nim, prowadząc konkursy z nagrodami fundacji — w tym partnerstwo z NASA — i współpracując z Biomarker of Aging Consortium. Jego córka Danielle, pielęgniarka-praktyk w geriatrii, współtworzyła z nim protokół Methuselah i prowadzi go klinicznie. Jej mąż Sergio odpowiada za rozwój biznesu. Przyjechaliśmy do Wirginii, żeby zrobić wywiad z fundacją, a znaleźliśmy dom, który zorganizował się wokół jednego problemu.
