Inżynieria życia, a nie biohacking
Gary LeBlanc jest przedsiębiorcą, autorem i mówcą z Toronto — a z wykształcenia inżynierem. To słowo ma dla niego znaczenie, bo odrzuca etykietę, którą nosi w jego mieście każdy inny. Nie nazywa tego biohackingiem. Nazywa to inżynierią życia.
Różnica dotyczy horyzontu czasu i ryzyka. Biohacking, tak jak go widzi, to zbyt często krótka gra: duże interwencje, duże ryzyko, szybkie efekty. Inżynieria życia jest jego odwrotnością — wysoko na skali bezpieczeństwa, zbudowana na lata. Jego sprawdzian jest prosty i wart podkradnięcia: kiedy będę mieć 80 albo 90 lat, chcę robić kierunkowo to samo. Jeśli jakaś praktyka tego sprawdzianu nie przechodzi, nie jest dla niego.
Jest jednym z ludzi, którzy zbudowali w Toronto nieproporcjonalnie dużą scenę sauny i zimnych kąpieli, a jego odczytanie tego, dlaczego się przyjęła, jest celne. Popłynęła na fali sober-curious: kiedy odejmujesz alkohol, odejmujesz też spotkania towarzyskie, a sauna i lodowa kąpiel stały się nowymi miejscami kontaktu. Młodzi, wysportowani ludzie przychodzą na zdrowe imprezy — nawyk, który stał się modny.
Założył EverMe i napisał książkę o stawaniu się superczłowiekiem, a przez dwadzieścia lat filtrował tysiące prac naukowych w poszukiwaniu tego, co naprawdę się broni — bo, jak mówi, nawet najbystrzejsi ludzie nie znajdują łatwo informacji o długowieczności, którym mogliby zaufać. Pracuje też nad tym, żeby te praktyki były traktowane jako firmowy benefit, sposób na obejście systemów ubezpieczeń, które nie pokrywają z tego niczego.
Ale ta część rozmowy, która z nami została, w ogóle nie dotyczyła długowieczności. Kiedy Marek wyjaśnił, dlaczego na początku wyprawy trzymał się z tyłu — żeby to Aleksander mógł mieć tę wiedzę na własność — odpowiedź Gary’ego była natychmiastowa: „Co za dar mieć takie podejście w wieku 18 lat”. Jego życzenie dla nich obu było najprostsze ze wszystkich: bądźcie obecni, poza kamerą. Tego nie da się odtworzyć.
