Szalupa ratunkowa — i co mogłaby dać już dziś
James Arrowood kieruje Alcor Life Extension Foundation w Arizonie, organizacją krioniczną, która działa od roku 1972. To miejsce, które ludzie mają przed oczami, kiedy myślą o krionice, a prawie wszystko, w co na jego temat wierzą, jest nieprawdą.
Po pierwsze, nie jest to rzecz wyłącznie dla bardzo bogatych. Większość członków finansuje to przez ubezpieczenie na życie, co zbliża koszt raczej do ceny pogrzebu niż do wielkiej liczby, którą ludzie powtarzają. Członkowie noszą przy sobie naszyjnik, bransoletkę i kartę do portfela z numerem telefonu.
Kiedy ktoś dzwoni pod ten numer, Alcor się zatrzymuje. James trzyma czerwony telefon; jeśli zadzwoni, badania stają, a budynek pustoszeje. Zespół DART — Deployment and Recovery — zbiera się i rusza w drogę z zamiarem znalezienia się w samolocie w ciągu dwóch godzin, gotów polecieć wszędzie. Odebrali już kogoś u wybrzeży Afryki. Zespoły liczą od trzech do pięciu osób: pielęgniarki, pracownicy hospicjów, ratownicy, prawnicy, czasem lekarze, oraz grupa byłych żołnierzy sił specjalnych, rekrutowanych dlatego, że ludzie, których życie zależało kiedyś od zawartości własnego plecaka, nie docierają w odległe miejsce bez potrzebnego sprzętu. Muszą zdać testy i symulacje, a nie tylko odbyć kurs.
Ale ta część jego argumentu, która liczy się najbardziej, nie ma nic wspólnego z ożywianiem kogokolwiek. Mózg, jak zauważa, jest narządem — bardzo złożonym i bardzo kruchym. Nerka jest prostsza, a dziś nerka od dawcy pozostaje zdatna do przeszczepu tylko przez sześć do dziesięciu godzin. Jeśli uda się sprawić, żeby konserwacja zadziałała w prostym narządzie, choćby częściowo, staje się to bankowaniem narządów — a to ratuje życie od razu, a nie kiedyś. I to, a nie ożywianie, chce udowodnić w Alcorze.
