Rak jako choroba przewlekła
Paul Ch’en dotarł na granicę opieki onkologicznej niezwykle długą drogą. Najpierw był biochemikiem , potem zrobił doktorat z immunologii nowotworów — pracując nad szczepionkami przeciwnowotworowymi — odbył staż podoktorski w Oksfordzie i Imperial, a dopiero potem poszedł na medycynę, żeby wyszkolić się na onkologa. Jest, jego własnym skrótem, „MD-PhD”. Dziś współpracuje z Oxford Longevity Project.
Tym, co go wyróżnia, jest zwrot holistyczny . W przejściu do pracy klinicznej wyszkolił się także w terapii poznawczo-behawioralnej i akupunkturze zachodniej — celowo, w nadziei, że pomoże pacjentom onkologicznym jako całym ludziom, na styku twardej nauki i wszystkiego, co ta nauka pomija.
Jego szerokie spojrzenie należy do Mostu Profilaktyki. Podejrzewa, że rak będzie stawał się coraz bardziej uleczalny i możliwy do prowadzenia — wskazuje, jak daleko zaszliśmy już z nowotworami takimi jak rak prostaty. Pod spodem leży idea immunonadzoru nad guzem: w pewnym sensie wszyscy cały czas nosimy w sobie raka, trzymanego w ryzach przez układ odpornościowy. Zadanie polega na tym, żeby wciąż go wychwytywać i wciąż przechylać tę równowagę.
Widzi też głęboką symetrię. Sposób, w jaki radzimy sobie z przewlekłymi chorobami starzenia, jest, jak twierdzi, do pewnego stopnia taki sam jak to, czego uczymy się w radzeniu sobie z rakiem — jako z czymś, z czym się żyje, a nie tylko czymś, co się pokonuje. To sprawia, że jego praca jest obopólną korzyścią: to, czego uczy się po stronie długowieczności, przenosi wprost do swoich codziennych pacjentów, i odwrotnie.
