To, co dzieje się w jelitach, tam nie zostaje
Brendan Coates jest dietetykiem klinicznym z Toronto i wszyscy mówią na niego Zaklinacz jelit — przydomek, którego sam sobie nie nadał. Spędził mniej więcej piętnaście lat na jednym temacie: jelitach, żołądku, trawieniu i tym, jak pomóc ludziom je wyleczyć i uszczelnić. Na wyprawie pełnej terapii genowych i reprogramowania jest przypomnieniem, że fundament długowieczności jest dużo zwyklejszy i dużo bardziej zaniedbany.
Jego główny obraz jest pożyczony od gastroenterologa Alessio Fasano: „Twoje jelita nie są jak Las Vegas”. To, co dzieje się w jelitach, nie zostaje w jelitach — rozchodzi się po całym ciele. Przy stresie, złym jedzeniu, byle jakim gryzieniu rzeczy, które powinny zostać wewnątrz przewodu pokarmowego, zaczynają przeciekać do krwiobiegu.
Opisuje jelita tak, że zapada to w pamięć: rozciągnij człowieka i masz jedną długą rurę, a wyściółka to bariera grubości jednej komórki — jedyne, co stoi między światem zewnętrznym (patogenami, toksynami, dodatkami do żywności) a właściwym ciałem. Ma dwa zadania: wchłaniać składniki odżywcze i nie wpuszczać reszty. Strać integralność tej wyściółki, a zalejesz się systemowo wszystkim, co miało zostać na zewnątrz.
Jego własne miejsce w Toronto to coś, co Marek nazwał „jaskinią”: prywatna sauna, czerwone światło i zimna kąpiel obok pracy nad odżywianiem — praktyczny, protokołowy kraniec sceny biohackingowej, którą Kanada robi tak dobrze. Ale przesłanie, do którego wciąż wraca, jest tym najmniej efektownym: najpierw napraw jelita. Wszystko dalej od tego zależy.
Jest chodzącym argumentem, że nudne fundamenty nie są opcjonalne. Zanim przyjdą zegary i reprogramowanie, zanim przyjdą suplementy, jest codzienne pytanie, czy twoje ciało wchłania to, co powinno, i nie wpuszcza tego, czego nie powinno.
