Nie wszystko, co dobre dla ciebie młodego, jest dobre dla ciebie starego
Nir Barzilai jest lekarzem i naukowcem, który zbudował swoją karierę na prostym, niewygodnym pytaniu: dlaczego jedni ludzie dożywają stu lat w dobrym zdrowiu, a ich rówieśnicy nie? Jego praca nad genetyką wyjątkowej długowieczności postawiła stulatków w centrum badań nad starzeniem, a on sam od lat przekonuje, że na samo starzenie można działać lekiem — a metformina jest przypadkiem testowym.
Najbardziej praktyczna rzecz, jaką nam powiedział, dotyczy momentu. Często cytuje się go, że metformina jest dla osób po pięćdziesiątce, i są ku temu dwa powody. Pierwszy to dowody: siedem dekad badań rekrutowało ludzi po pięćdziesiątce, ze średnią wieku bliżej sześćdziesięciu pięciu lat. Drugi to mechanizm — metformina obniża hormon wzrostu, a u części mężczyzn obniża też testosteron. Kiedy jesteś młody i wciąż się budujesz, to zamiana, której nie chcesz.
Ujmuje to w zasadę, którą warto ze sobą nosić: „Nie wszystko, co jest dla ciebie dobre, kiedy jesteś młody, jest dla ciebie dobre, kiedy jesteś stary, i na odwrót”. Równie szczerze mówi o kosztach — od trzech do sześciu procent ludzi ma biegunkę, która nie ustępuje, bo brakuje im transportera wprowadzającego metforminę do komórek.
O granicach długości życia mówi ostrożnie, ale bez pesymizmu. Sufit istnieje, a krzywa zaczyna się od nas odginać — nie wierzy jednak, że to na zawsze. A o sztucznej inteligencji mówi bez cienia zachwytu: zapyta ChatGPT o własne badania i dostanie ładną opowieść, ale kiedy zapyta go, co robić dalej , nie dostaje nic. „Wciąż mnie potrzebują. W dniu, w którym przestaną, mnie tu nie ma”.
Rozmawialiśmy z nim na NUS w Singapurze, gdzie występowała także Andrea Maier, a oboje pojawiają się nawzajem w swoich odpowiedziach — łącznie z drobnym sporem o to, czy właściwym czasownikiem jest optymalizować czy maksymalizować. Przyznaje, że to ona ma zapewne rację.
