Wszyscy mówią o wieku biologicznym. On sprawił, że da się go zmierzyć.
Prawie każda rozmowa na tej wyprawie prędzej czy później dochodzi do liczby — czyjegoś wieku biologicznego, zestawionego z latami, które naprawdę przeżył. Ta liczba istnieje dzięki Steve’owi Horvathowi. Zegary epigenetyczne noszą jego nazwisko, a to na nich opiera się dziś cała dziedzina.
Metoda odczytuje metylację cytozyny — chemiczne znaczniki na DNA, które przesuwają się zaskakująco regularnie wraz ze starzeniem organizmu. Z tych znaczników jego grupa potrafi oszacować wiek biologiczny i przewidzieć maksymalną długość życia gatunku z niezłą dokładnością, także wtedy, gdy skierowali tę metodę na ludzi.
Przełomem, który znaczył najwięcej, był zegar pan-tkankowy z 2013 roku: jeden zegar obejmujący wszystkie typy ludzkich komórek zamiast osobnej kalibracji dla każdej tkanki. To dzięki niemu wiek biologiczny stał się czymś, o co można zapytać o człowieka, a nie o próbkę krwi.
A w tej samej pracy z 2013 roku, wtedy niemal niezauważony, pokazał coś, na czym opiera się dziś cały przemysł. Podaj czynniki Yamanaki fibroblastom albo innym dorosłym komórkom, a wiek epigenetyczny nie tylko zwolni — on całkowicie cofnie się do wieku płodowego. Wiek ujemny. Dowód na to, że starzenie epigenetyczne jest odwracalne, był już w pracy, która pierwsza nauczyła nas je odczytywać.
Teraz chce większej dokładności, a potem interwencji. Lepszych zegarów, które naprawdę uchwycą wiek biologiczny — jego własne podsumowanie stanu dziedziny brzmi: wszyscy o tym mówią, ale nikt naprawdę nie wie, jak to zmierzyć — a potem rzeczy, które faktycznie cofną tę liczbę. Tym, jak mówi, jego laboratorium zajmuje się dzień w dzień.
