Najpierw pomiar musi zasłużyć na zaufanie
Chiara Herzog prowadzi Herzog Lab w Cambridge Stem Cell Institute, badając, jak epigenom zapisuje to, przez co przeszło ciało — pamięć epigenetyczną i starzenie komórek, biomarkery biologicznej podatności oraz to, czy stan epigenetyczny naprawdę powoduje starzenie, czy tylko je znaczy. Laboratorium finansują Wellcome Trust i ARIA.
Tam jest teraz. Kiedy ją filmowaliśmy, w Bostonie w listopadzie 2024 roku, pracowała w European Translational Oncology Prevention and Screening institute na Uniwersytecie w Innsbrucku — profilaktyka i badania przesiewowe w onkologii, odczytywanie metylacji DNA z takiej próbki, jaką człowiek może oddać bez szpitala. Była też jedną z osób, które prowadziły konferencję, po którą przyjechaliśmy z kamerą.
Dziewięć miesięcy przed tamtym popołudniem opublikowała artykuł z dwiema innymi osobami, które oprowadzały nas po tamtym parku. Validation of biomarkers of aging, w Nature Medicine, luty 2024 — Chiara Herzog, Mahdi Moqri i Jesse Poganik jako współpierwsi autorzy. Artykuł określa, co domniemany biomarker starzenia musi wykazać, zanim dziedzina ma prawo w niego uwierzyć. Warto powiedzieć wprost, co to znaczy: ludzie, którzy napisali podręcznik mierzenia starzenia, byli tymi, którzy prowadzili nas między sesjami, pieszo, w zimnie, jeden po drugim.
I dokładnie taki argument podała, kiedy zapytaliśmy, po co jest ta konferencja. Nie program, nie przełomowy wynik — silosy. „Na razie każdy wciąż siedzi jakby w swoim silosie, a rozmawiając ze sobą, możemy moim zdaniem zrobić duży postęp”. Dziedzina, w której każda grupa pilnuje własnego zbioru danych, nie może niczego zwalidować, bo walidacja to z definicji cudze dane. Ten sam argument stawiała na piśmie. W parku powiedziała go w jednym zdaniu.
A zapytana, co najbardziej podobało jej się w czymś, co budowała przez rok, nie wymieniła najpierw nauki. Wymieniła salę. Atmosferę, wspólnotę i — poza nauką — to, że mieli mnóstwo frajdy.
Uwaga o tej stronie. Nasza filmowana rozmowa z Chiarą to trzy odpowiedzi, na stojąco, na zewnątrz między sesjami: siedemdziesiąt cztery słowa. To najkrótszy wywiad całej wyprawy. Wszystko, co jest tu w cudzysłowie, to jej całość, a wszystko inne na tej stronie to albo opublikowana praca z podanym źródłem, albo nasza własna relacja z tamtego popołudnia. Należy się jej godzina, której jeszcze nie dostała.
