Nie naprawisz tego, czego nie potrafisz zmierzyć
Andrea Cipriano pracuje w Stanford Medicine, w biologii rozrodu, perinatalnej i komórek macierzystych — na tym samym wydziale Stanfordu, na którym pracował filmowany przez nas na tej samej konferencji Vittorio Sebastiano — oraz współtworzy Biomarkers of Aging Consortium. Spotkaliśmy go w Bostonie w listopadzie 2024 roku.
Zapytany, dlaczego starzenie, dał obie połowy odpowiedzi, co nie każdemu się zdarza. Jest ta emocjonalna: każdy z nas ma rodzinę, a jego dziadkowie się starzeją. I jest ta, którą nazywa samolubną i mówi ze śmiechem: sam kiedyś będzie stary.
Potem zrobił najostrzejszą obserwację, jaka padła na tej konferencji. Kiedy mówisz o raku, jest definicja — ludzie wiedzą, czym jest rak. Neurodegeneracja ma definicje. Starzenie nie ma. „Starzenie to takie tajemnicze słowo, którego ludzie dużo używają. Także wielki ekspert na tej konferencji, jeśli go zapytasz, czym jest starzenie, wciąż nie wie”. To naukowiec stojący w sali pełnej światowych autorytetów w tej sprawie i mówiący wprost, że ta sprawa nie ma uzgodnionej definicji.
A pod tym leży fizyczna trudność, dlatego uważa, że biomarkery nie są specjalizacją wewnątrz dziedziny, ale jej parterem. „Starzenie to zjawisko niezwykle małe. Jest bardzo blisko tła”. Sygnał, na który polujesz, ledwo wystaje ponad szum. Więc wszystko, co ktokolwiek chce zbudować — interwencje, badania kliniczne, kliniki — opiera się na tym, czy w ogóle da się to zmierzyć. Ujmuje to w jednym zdaniu, które mogłoby być mottem całej konferencji: jeśli nie wiemy, jak coś zmierzyć, nie będziemy wiedzieć, jak to naprawić.
Uwaga o tej stronie. Nasza nagrana rozmowa z Andreą była krótka — kilka minut, w marszu, między sesjami. Wszystko, co jest tu w cudzysłowie, to niemal całość. Jest wart godziny, a jeszcze jej nie dostał.
