2 pokolenia, 1 pokój hotelowy, 100+ umysłów długowieczności: nasz rok dookoła świata

On zabrał kamerę. Ja zabrałem pytania.

W sierpniu 2023 roku razem z moim synem Alkiem, który miał 17 lat i był świeżo po liceum, wyruszyliśmy w roczną podróż dookoła świata, żeby dowiedzieć się, jak żyć dłużej. 39 krajów i stanów. Ponad 100 naukowców, lekarzy i uzdrowicieli. I przez większość nocy jeden pokój hotelowy.

Ta sama podróż. Te same wywiady. A jednak nigdy nie patrzyliśmy na długowieczność tak samo.

Chcę żyć co najmniej 500 lat, a mam nadzieję, że dłużej. Jeśli w wieku 500 lat będę zdrowy, będę miał jeszcze więcej marzeń niż teraz. Alek nie chce podawać żadnej liczby. Kiedy w Los Angeles zapytał go o to Peter Diamandis, odpowiedział:

„Jestem pewien, że w przyszłości będę w stanie lepiej oszacować, ile lat chciałbym żyć, ale na tę chwilę mogę tylko powiedzieć: jak najwięcej zdrowych lat.”

Moje pytanie brzmiało: jak żyć dłużej. Jego: w jakim świecie będziemy żyć.

To historia dwóch pokoleń na jednej wyprawie i tego, co każdy z nas przywiózł do domu.

Zaczęło się na serwetce

Zaczęło się w kawiarni w Warszawie. Kilka lat wcześniej zaprosiłem Alka w podróż dookoła świata, ale nie był jeszcze gotowy. Tego dnia powiedział mi, że jest gotowy na rok przerwy przed studiami. Zgodziłem się. A potem powiedziałem: połączmy to z długowiecznością.

Wziąłem serwetkę i narysowałem mapę świata. Trafiły na nią dwa rodzaje miejsc: znane mi epicentra długowieczności, takie jak Dublin, Boston, San Francisco i Singapur, oraz miejsca, o których marzył Alek: dzika przyroda i wielkie fale. Chciał objechać świat od fali do fali. Byłem zachwycony: surfing i długowieczność, razem.

Marzyliśmy, że będziemy podróżować z własnymi deskami. Potem zderzyliśmy się z rzeczywistością: ponad połowę naszego bagażu stanowił sprzęt filmowy. Desek w końcu nie kupiliśmy. Podróżowanie z nimi byłoby zbyt uciążliwe, a deskę zawsze można wypożyczyć.

A sprzętu wciąż przybywało. Na początku Alek żartował, że mamy więcej sprzętu niż talentu. Kilka miesięcy później to on domagał się nowego sprzętu. Teraz mieliśmy więcej talentu niż sprzętu. Żeby wszystko się zmieściło, po drodze ciągle pozbywaliśmy się ubrań, a na Bali zostawiliśmy całą torbę.

Ta serwetka stała się rokiem naszego życia.

Od pierwszego dnia za kamerą

Wyprawa zaczęła się na Longevity Summit Dublin i już w tych pierwszych dniach w Irlandii Alek sięgnął po kamerę. Każde dziecko latami stara się być tak dobre jak rodzice. A potem przychodzi dzień, w którym coś potrafisz lepiej niż tata. Znał sprzęt lepiej ode mnie, a ja zostałem jego pomocnikiem.

W Hongkongu, po trzech miesiącach, był w tym już naprawdę dobry. A w Szanghaju, w grudniu 2023 roku, na konferencji długowieczności TimePie, po raz pierwszy w życiu wyszedł na scenę. Tylko na kilka minut. Ale potem ludzie z widowni podchodzili do niego ze swoimi pytaniami. Narodziła się gwiazda, pomyślałem, a w nim nowa pewność siebie.

Czego mnie nauczył

Najtrudniejszy w całym tym roku nie był bagaż ani zmiana stref czasowych. Najtrudniejsi byliśmy my. Dwie osoby razem, dzień w dzień, godzina w godzinę, w samochodach, na lotniskach, w pokojach hotelowych i w cudzych domach. Pierwsze miesiące często były trudne, a kulminacja przyszła w Australii.

Patrząc wstecz, widzę, co się wtedy działo. Od początku Alek próbował udowodnić, że jest inny niż ja. A ja próbowałem udowodnić, jak bardzo jesteśmy podobni.

Kiedy się pokłóciliśmy, byłem zdruzgotany. Chciałem to rozwiązać od razu: usiąść jeszcze tego wieczoru, przegadać, naprawić. A dopóki nie było naprawione, zadręczałem się. Jest moim lustrem, myślałem. Musiał się tego nauczyć ode mnie. To moja wina.

Potem zauważyłem coś, czego na początku nie potrafiłem zrozumieć. Piętnaście minut po kłótni Alek rozmawiał ze mną, jakby nic się nie stało. Nie udawał. Dla niego naprawdę wszystko było w porządku. Nie zgodziliśmy się, a życie toczyło się dalej.

Na początku mnie to irytowało. Potem zbijało mnie z tropu. Aż pewnego dnia postanowiłem spróbować na jego sposób. Kiedy następnym razem między nami zaiskrzyło, odpuściliśmy i wkrótce znów rozmawialiśmy i śmialiśmy się, jakby nic się nie stało. To było jak mały cud.

Gdzieś w Australii obaj odpuściliśmy to, co próbowaliśmy udowodnić. On zobaczył, jak bardzo jesteśmy podobni. Ja zobaczyłem, jak bardzo się różnimy. I od tej pory zaczęliśmy płynąć.

Najważniejszej rzeczy, jakiej nauczyłem się podczas całej wyprawy, nie nauczyłem się od naukowców. Nauczyłem się jej od mojego syna.

Odporność w relacji. Chodzi o to: jeśli dwoje ludzi się kocha i chce dla siebie nawzajem jak najlepiej, to w zupełności wystarczy. Wszyscy jesteśmy różni. Inaczej widzimy świat i różnice zdań będą się zdarzać. To naturalne. To nie znaczy, że coś się popsuło.

Ale to nie znaczy, że każdą z nich musimy analizować i rozwiązywać. Może 20% z nich na to zasługuje: usiąść, porozmawiać, czegoś się nauczyć. Pozostałe 80% możemy po prostu odpuścić i wrócić do cieszenia się relacją i życiem, które naprawdę mamy.

Naukowcy, których poznaliśmy, mówią tak samo o naszych komórkach: odporność, czyli zdolność, by przyjąć cios i się podnieść. Ludzkiej wersji nauczyłem się od 17-latka. A dla kogoś, kto chce żyć 500 lat, to może być najbardziej przydatna umiejętność ze wszystkich. Długie życie z ludźmi, których kochasz, zależy nie tyle od wygrywania każdej kłótni, ile od tego, jak szybko do siebie wracacie.

Po raz pierwszy pisałem o tym w artykule otwierającym ten cykl, Najważniejszej rzeczy, jakiej nauczyłem się na wyprawie, nie nauczyłem się od naukowców. Wciąż do tego wracam, bo korzystam z tego każdego dnia.

Dwa spojrzenia na długie życie

Obaj żyjemy tu i teraz. Obaj kochamy życie, które mamy dziś: morze, sport, przyjaciół, ludzi, których spotykamy po drodze. Różnica polega na tym, dokąd biegnie nasz wzrok, kiedy patrzymy przed siebie. Mój sięga daleko, do 500 lat i dalej, i do tego, jak nauka może nas tam doprowadzić. Jego rozgląda się wokół nas, po świecie, w którym żyjemy.

Martwi się o sztuczną inteligencję i o to, czy nasza planeta pozostanie zdatna do życia. W Bostonie zadał bioetyczce Raiany Romanni pytanie, które zadają mu jego przyjaciele:

„Ludzie tacy jak moi przyjaciele martwią się, że w dłuższej perspektywie, kiedy zaczniemy żyć dłużej, dojdzie do przeludnienia. Myślisz, że to realne zagrożenie?”

A na koniec naszego spaceru z Peterem Diamandisem w Los Angeles Alek podsumował nasz rok w drodze:

„Chcę, żebym ja, moja rodzina i moi przyjaciele, ludzie wokół mnie, żyli tyle zdrowych lat, ile się da, i patrzyli w przyszłość z optymizmem. … Może nie jestem jeszcze takim optymistą jak ty, ale tego właśnie chcę.”

Jeszcze nie takim optymistą jak Peter. Jeszcze. Uwielbiam to słowo. Peter powiedział mu, że jego potencjał, i to, jak długo może żyć, są naprawdę nieograniczone. Alek się roześmiał:

„Chcę w to wierzyć.”

Oczywiście wciąż gramy w tę grę. W Seattle, po tygodniu frisbee golfa i długich spacerów, powiedziałem mu, że jesteśmy jak bliźniacy z różnych czasów. Roześmiał się i powiedział, że bardziej różnić się już nie możemy: ograł mnie we frisbee golfa, a na naszym spacerze DNA wzdłuż drogi to ja byłem tym wolniejszym.

Ojciec i córka na niebie

Gdybym miał wybrać jedno miejsce, które pokazuje, czym była ta podróż, byłaby to Nowa Zelandia. Najpiękniejsze miejsce całego roku. Przez tydzień mieszkaliśmy w samochodzie i każdego ranka widok przez przednią szybę był piękniejszy niż poprzedniego wieczoru.

Na Wyspie Południowej lecieliśmy nad lodowcami z Mattem i Lily Newton, ojcem i córką, którzy razem pilotują helikoptery. Cztery pokolenia pilotów. Ojciec Matta latał podczas wojny i został jeszcze na czas berlińskiego mostu powietrznego. Lily dorastała na tylnym siedzeniu helikoptera: rodzice latali od farmy do farmy i rozsiewali nawóz, a cała rodzina nocowała w kwaterach dla postrzygaczy owiec.

Tego popołudnia zrobili coś, czego prawie nigdy nie robią. Wyłączyli helikopter i popływali w lodowatym jeziorze pod lodowcem. Ojciec i jego dziecko robią razem to, co kochają. Patrzyłem na nich i widziałem nas.

I to właśnie Matt, który z nauką nie ma nic wspólnego, zadał pytanie, które my zadawaliśmy sobie przez cały rok. Autokary wycieczkowe przywożą mu ludzi po osiemdziesiątce. Niektórzy są żwawi i w świetnej formie. Inni, w tym samym wieku, nie mają w sobie za grosz energii. I Matt łapie się na tym, że chciałby ich zapytać, jaki jest ich sekret.

W Rotorua Tama wytatuował mi na ręce symbole koru: odrodzenie, wzrost i podróż ojca z synem, która nigdy się nie kończy.

To jedno, w czym się zgadzamy

Mimo wszystkich różnic zawsze wracaliśmy w to samo miejsce. Powiedziałem to Peterowi Diamandisowi, założycielowi XPRIZE, tamtego dnia w Los Angeles, kiedy Alek siedział obok mnie:

„Ja zawsze mówię, że jeśli chodzi o podstawy, najważniejsze jest nastawienie umysłu. A właściwie nastawienie umysłu i serca.”

A kiedy Alek zapytał Petera Diamandisa, jak ludzie w jego wieku powinni przygotować się na świat, w którym życie może trwać 120 albo 150 lat, Peter nie mówił o tabletkach ani o klinikach:

„Myślę, że chodzi o nastawienie. … Myślę, że nastawienie to najważniejsze narzędzie, jakie masz.”

Dla pokolenia Alka, powiedział Peter, to nastawienie pełne ciekawości i nastawienie pełne wdzięczności. Myślę, że ma rację. I myślę, że to temat na osobny artykuł.

Ojciec i syn w skanerze

W Kalifornii zrobiliśmy coś, czego większość ojców i synów nigdy razem nie robi: rezonans magnetyczny całego ciała, skany mózgu i badania krwi w Human Longevity. Alek miał 18 lat i był całkowicie zdrowy. I właśnie o to chodziło. Dlaczego uważam, że 18 lat to dobry wiek, pisałem w tekście Jak wychować pokolenie długowieczności.

Potem przyszła chwila prawdy: nasze wyniki, jedne obok drugich. Dr David Karow najpierw omówił moje, a potem zwrócił się do Alka:

„No więc, Alek, u ciebie znowu ta sama historia. Nie ma żadnych istotnych zmian, więc wszystko dobrze. Zacznijmy od mózgu. Myślę, że masz sporo genów po tacie, bo wszystko wygląda całkiem dobrze.”

Nie mogłem się powstrzymać: „Ale też podobnie albo równie dobrze”. A dr Julie Chen, ówczesna dyrektor medyczna Human Longevity, roześmiała się:

„On chce być lepszy.”

Wszyscy wybuchnęliśmy śmiechem. Bo dokładnie o to chodzi. Każdy syn chce być lepszy od swojego taty. A kilka minut później, przeglądając skany mózgu Alka, dr Karow do tego wrócił:

„Muszę powiedzieć, że nie mogę stwierdzić, żeby wyglądał lepiej niż u twojego taty, ale wygląda całkiem, całkiem dobrze.”

Te same geny. Te same wyniki. I syn, który wciąż chce pokonać ojca. Mam nadzieję, że mu się uda, we wszystkim.

Cena, jaką zapłacił, i koniec drogi

Powiem szczerze: Alkowi brakowało przyjaciół. Przez całe miesiące nie spotykaliśmy prawie nikogo w jego wieku. W Singapurze powiedział lekarzowi:

„W ciągu sześciu miesięcy poznałem może 10 osób w moim wieku, góra.”

Patrząc wstecz, bardziej dopasowałbym tę podróż do niego i zadbał o to, żebyśmy po drodze poznawali dużo więcej młodych ludzi. Ale przeżyliśmy też piękny czas jako ojciec i syn, i nie zamieniłbym go na nic.

W czerwcu 2024 roku, po prawie dziesięciu miesiącach razem, Alek poleciał do domu, do Polski, do mamy i przyjaciół, a ja ruszyłem dalej, żeby dokończyć wyprawę. Zanim wyjechał, siedząc w ogrodzie pod Seattle, powiedział mi, że jest jednocześnie podekscytowany i zaniepokojony. Podekscytowany, bo zobaczy wszystkich. Smutny, bo to, nad czym tak ciężko pracowaliśmy, dobiega końca, a rytm, który razem zbudowaliśmy, się skończy.

„Czuję coś w rodzaju fobii przed tym, że przestanę podróżować. Po prostu nie wyobrażam sobie teraz życia bez podróży.”

Powiedziałem mu, że ten koniec to nie koniec. Spotkamy się znowu na zakończenie wyprawy w Kopenhadze, a za każdym razem, kiedy będzie miał wolne od studiów, zadzwonię do niego i powiem: polećmy gdzieś na tydzień. W Kopenhadze, na ARDD, stanęliśmy razem na scenie.

22:00, pewien wieczór w Polsce

Kiedy Alek po raz pierwszy wrócił do domu, do Warszawy, chciał podzielić się wszystkim, czego nauczył się o tym, jak żyć dłużej i zdrowiej. Nikt nie chciał tego słuchać. Ani przyjaciele, ani rodzina. Mówił im, jak żyć dłużej i zdrowiej, a oni machali na to ręką. Pisałem o tym w tekście Mój syn wrócił do domu i nikt mu nie uwierzył.

A potem, pewnego późnego wieczoru, kiedy byliśmy z wizytą w Polsce, o 22:00 zadzwonił mój telefon. To był Alek. Czy może wpaść do domu ze swoim przyjacielem Marcelem? Marcel miał pytania, mnóstwo pytań, i chciał o nie zapytać samego Ambasadora Długowieczności.

Przyszli, a Marcel zadawał mi pytanie za pytaniem o długowieczność i naszą wyprawę. Zainspirowała go nasza podróż. Z tego, co słyszę, sam teraz idzie w tę stronę.

Właśnie wtedy zrozumiałem, że film dotrze do młodych ludzi. Nie dzięki nauce, która w nim jest. Dzięki przyjacielowi, który zobaczył, co przeżył jego przyjaciel.

Czego, mam nadzieję, nauczył się ode mnie

Ja nauczyłem się od niego odporności. A on ode mnie? Mam nadzieję, że tego: jeśli masz w sobie wolę, misję i cel, możesz zrobić prawie wszystko. I nigdy nie rezygnujesz ze swoich marzeń.

Dziś Alek studiuje na uniwersytecie w Amsterdamie. Uczy się dorosłego życia, z jego wzlotami i upadkami, i radzi sobie wspaniale.

Dwie dziennikarki, dziesięć dni

Rok temu, pod koniec listopada, napisała do mnie dziennikarka Stella Salomon. Razem z koleżanką, Siną Metz, przeczytały mój artykuł o naszej podróży i zachwyciła je w nim jedna rzecz: dwa pokolenia na jednej wyprawie.

Po dwugodzinnej rozmowie z nami oboma przyjechały. Tydzień ze mną w Lizbonie. Tydzień z Alkiem w Amsterdamie. Potem Berlin, klinika długowieczności i Life Summit. Dwie dziennikarki Die Zeit, największej opiniotwórczej gazety w Niemczech, którą co tydzień czyta prawie 2 miliony ludzi, spędziły dziesięć dni z ojcem i synem. Razem uprawialiśmy sport, razem jedliśmy i godzinami rozmawialiśmy o życiu, długowieczności i równowadze.

Minęło trochę czasu, zanim Alek poczuł się gotowy, żeby otworzyć przed nimi swoje życie, i to było dla mnie ważne. Ta historia nigdy nie była tylko moja. Jest nasza.

Na Life Summit poznałem je z Aubreyem de Greyem, Brianem Kennedym, Olivią Lesslar i Steve’em Horvathem. Nie pytały tylko o naukę. Pytały o nas: jak nas poznali i co myślą o naszej podróży.

Najbardziej spodobała im się chyba równowaga. Nie optymalizujemy każdego kroku każdego dnia. Dla nas obu długowieczność polega na tym, żeby naprawdę żyć.

W czwartek, 29 października, Alek i ja będziemy na okładce ZEITmagazin, który jest dołączany do każdego egzemplarza Die Zeit.

Następna podróż

W Dublinie, na samym początku, Liz Parrish życzyła nam, żeby to była pierwsza z wielu podróży. To było najlepsze życzenie, jakie mogliśmy dostać. Obaj marzymy o tym, żeby odbyć tę samą podróż jeszcze raz. Tylko we dwóch, może z kilkorgiem przyjaciół. I tym razem bez kamer.

I pytanie do ciebie. Rok w podróży z rodzicem albo z własnym dzieckiem: wchodzisz w to? Wystarczy tak albo nie.

Film. Nasz rok w drodze stał się filmem „Live Beyond. Father and Son on a Quest for Longevity”. Nasz przyjaciel, filmowiec Kamil Rydzewski, wspierał nas przez cały czas i był z nami przez około 20% podróży. Przez resztę czasu główną osobą za kamerą był Alek. Ja mu pomagałem, czasem sam coś nakręciłem i prowadziłem wywiady. A narratorem filmu jest Alek: to jego głos prowadzi nas przez całą historię.

Marek Piotrowski, Ambasador Długowieczności ↗

---

Marek i Alek rozmawiają w ogrodzie w Seattle, czerwiec 2024. · Live Beyond
Skąd pochodzi każdy cytat. Alek Piotrowski, Los Angeles, grudzień 2025. Alek Piotrowski, Boston, listopad 2024. Marek Piotrowski, Los Angeles, grudzień 2025. Peter Diamandis, Los Angeles, grudzień 2025. Dr David Karow, Human Longevity, Kalifornia, maj 2024. Dr Julie Chen, Human Longevity, Kalifornia, maj 2024. Alek Piotrowski, Singapur, marzec 2024. Alek Piotrowski, Seattle, czerwiec 2024.