Przyszedł po wolne rodniki, a został przy starzeniu
Jesse Poganik prowadzi Poganik Lab w Brigham and Women’s Hospital i Harvard Medical School, zajmuje się biologią starzenia, biomarkerami i tym, jak szybko naprawdę może zmieniać się wiek biologiczny. Kiedy filmowaliśmy go w Bostonie, pracował w laboratorium, którym kieruje Vadim Gladyshev, i jest jednym z organizatorów Biomarkers of Aging Conference.
Wcale nie zamierzał zajmować się starzeniem. Jego doktorat dotyczył sygnalizacji redoks — tego, jak wolne rodniki przenoszą sygnały wewnątrz komórek — a ta dziedzina z przyczyn historycznych biegła obok badań nad starzeniem, przez wolnorodnikową teorię starzenia, „która dziś nie jest zbyt wysoko ceniona, ale kiedyś była”. Gladysheva poznał właśnie przez redoks, zanim ten mocno wszedł w starzenie. Pod koniec doktoratu chciał robić coś innego i, jak sam to ujął, starzenie wyglądało na coś, na co warto zaryzykować.
To, czego z tego chce, jest nietypowo konkretne i nie chodzi o więcej lat za wszelką cenę. Uważnie podkreśla, że starzenie przynosi rzeczy warte posiadania: doświadczenie, mądrość, czas na to, czego nie da się zrobić, kiedy czasu jest mało. Wygrana, tak jak ją widzi, to zatrzymać to wszystko i stracić tę część na końcu, w której odchodzi zdrowie.
Cel, który nazywa świętym Graalem, to używać tych narzędzi kiedy człowiek jest jeszcze zdrowy — żeby zobaczyć nadchodzący spadek formy i zainterweniować, zanim się pojawi. Równie jasno mówi, że dziedzina jeszcze tam nie jest. Narzędzia nie są aż tak zaawansowane. To, co biomarkery już robią, jest bardziej praktyczne i nie mniej ważne: mówią, komu interwencja przyniosłaby najwięcej korzyści i czy interwencja działa — bez czekania dekad, których wymagałoby klasyczne badanie. „Biomarkery dają ci niemal skrót”.
A kiedy zapytaliśmy, czego najbardziej się boi, nie powiedział, że starzenia. Powiedział: porażki — całej dziedziny. Trajektoria jest silna, społeczność rośnie, nauka jest dobra, „ale w pewnym momencie musimy mieć coś, co da się pokazać”. To naukowiec, który na głos martwi się, że jego dziedzina wyda swoją wiarygodność, zanim cokolwiek dowiezie.
