Inżynier, który czyta ciało
Mahdi Moqri jest wykładowcą medycyny w Brigham and Women’s Hospital i pracownikiem naukowym Harvard Medical School, a do tego współkieruje Biomarkers of Aging Consortium — gremium, które próbuje zamienić bardzo zaszumioną dziedzinę w coś, z czego pewnego dnia będzie mogła korzystać klinika. Kształcił się w informatyce, a staż podoktorski odbył na Stanfordzie. Spotkaliśmy go na konferencji, którą współprowadzi.
Nie opisuje siebie jako biologa. „Jako inżynier patrzę na ludzkie ciało jak na bardzo złożony system”, powiedział nam. „A jeśli chcesz utrzymać albo zoptymalizować złożony system, pierwszym krokiem jest zrozumienie zasad”. Co dla niego oznacza: najpierw zmierz, jak ciało starzeje się normalnie. Potem te same pomiary stają się informacją zwrotną, która mówi ci, czy cokolwiek, co z tym zrobiłeś, zadziałało.
To, co dałoby zwykłemu człowiekowi, jest całkiem konkretne. Wiemy już, że ruch, sen i dieta mają znaczenie — ale nie wiemy, które z nich ma największe znaczenie dla ciebie. Dobry pomiar powiedziałby: twój sen ci nie pomaga, starzejesz się szybciej przez cukier. I szedłby narząd po narządzie. Patrząc na człowieka, potrafi zgadnąć, że jego włosy mają jakieś czterdzieści lat, a skóra trzydzieści pięć. Czego nie widzi, to ile lat ma wątroba albo serce. Na poziomie pojedynczych komórek liczby robią się jeszcze dziwniejsze: komórka jajowa w ciele kobiety zaczyna się starzeć w wieku dwudziestu pięciu lat, a po trzydziestce jest już traktowana jak geriatryczna.
Najbardziej martwi go nie nauka. Martwi go to, że opinia publiczna już wierzy, że ten problem jest rozwiązany. Ludzie kupują test w internecie, dostają liczbę i zakładają, że ta liczba coś znaczy. „Myślą, że już je mamy, i myślą, że są już wiarygodne i na poziomie klinicznym. Ale my czujemy, że jeszcze tam nie jesteśmy”. Więc kiedy przedstawia prawdziwy stan nauki, ludzie są rozczarowani — bo sprzedano im coś lepszego.
Jest i drugi problem, wewnątrz samej dziedziny. Większość ludzi budujących te zegary, mówi, nie rozumie matematycznie własnych modeli. „To po prostu liczba wyprodukowana przez algorytm”. Wielu biologów nie jest matematykami ani statystykami, a domknięcie tej luki to jedno z zadań, dla których istnieje konsorcjum.
W swoim własnym życiu jest w tym wszystkim niezwykle konsekwentny. Nie bierze niczego — żadnych leków, żadnych suplementów — bo według jego własnego rachunku zysków i strat są bardziej skłonne mu zaszkodzić niż pomóc. Wspomina Bryana Johnsona jako drugi kraniec tego spektrum, bez złośliwości. Jego własna definicja starzenia to utrata zdolności regeneracyjnych, a jego własny protokół to walka z nią: więcej ruchu, lepszy odpoczynek, lepsze jedzenie i interwencje medyczne wtedy, gdy będzie dość stary, żeby ich potrzebować.
